Konumu: Osmaniye (Loukıt), Yozgat'ın Sorgun ilçesine bağlı bir Aşuwa-Abaza köyüdür. Köy, Sivas-Ankara karayoluna oldukça yakındır.

Tarihçesi: Köy halkı, Karaçay-Çerkes Özerk Cumhuriyeti'ndeki Kubina-Loukıt köyünden göç etmiştir. 1864 yılındaki büyük sürgünde Kafkasya'dan deniz yoluyla gelen Aşuwa ve Apsıwa Abazalardan oluşan yaklaşık 2000 kişilik bir grup, İstanbul-Şile civarına iskan edilmek istenmiş. Apsıwalar bu bölgeyi beğenmişlerse de Abazinler üç kola bölünerek Anadolu'ya ilerlemişler. Bunların bir bölümü Yozgat-Sorgun'da Osmaniye köyüne, diğer bir bölümü Adana-Tufanbeyli'de Akpınar köyünü, üçüncü bölümü ise Kayseri-Pınarbaşı'da Altıkesek köyünü kurmuşlardır. Osmaniye'ye yerleşen grup bölgenin tarım ve hayvancılığa elverişli oluşunu göz önüne almışlardır. Osmaniye köyüne yerleşen ailelerin bir kısmı kısa bir süre sonra bu bölgeyi beğenmedikleri için Osmaniye'den ayrılıp Fuadiye, Çayırözü ve Ağıllı köylerini kurmuşlardır.

Sülaleler: Köyün kuruluşunda en önemli rolü üstlenen sülale, bir prens ailesi olan Lou'lardır. Diğer aileler ise şunlardır: Acbek, Aji, Apsa, Aysan, Bala, Bedauh, Belag, Bıc, Canımbey, Cebeş, Cguatan, Cu, Cucu, Çagua, Çkua, Çkudu, Degune, Dgaç, Dıug, Dzığua, Gagi, Gogua, Guana, Habat, Haşutsa, Heabıça, Huıd, K'am, Keaça, Kelemet, Khanbot, Khanşokhua, Khopsırgen, Kik, Laçış, Mıkua, Nepş, Nır, Şkarawa, Şogan, Wadız, Waz. Belağ, Dıug, Çkudu, Khanşokhua ve Laçış sülaleleri, Osmaniye'ye yerleştikten sonra köyde yokolan sülalelerdir. Tamamen köyden ayrılan aileler ise şunlardır: Bıc, Gogua, Heabıça. Bala, Bedauh, Canımbey, Cu, Cucu, Dgaç, Dzığua, Huıd, Keaça, Kelemet, Khanbot, Şkarawa, Şogan ve Wadız süaleleri ise Osmaniye'den tamamen ayrılıp diğer Abaza köylere yerleşmişlerdir. Ayrıca, köyde iki de yabancı aile yaşamaktadır.

Nüfusu: Rivayetlere göre köy, kuruluşunda yaklaşık 170 haneden oluşmaktaydı. Ancak köyün kuruluşundan bir süre sonra bazı aileler ayrılarak bugünkü Fuadiye, Çayırözü ve Ağıllı köylerini kurmuşlardır. Günümüzde Osmaniye'de yaklaşık 30 hane bulunmaktadır.

Sosyo-Ekonomik ve Kültürel durum: Köyün kuruluşunda iskan müdürlüğünce belirlenen arazi ve otlak sınırları oldukça genişti. Ancak zamanla azalan nüfus sonucunda komşu köylerle arazi sorunları ortaya çıkmıştır. Ayrıca köyden ayrılanların çoğunun ve köy sakinlerinin bir bölümünün topraklarını komşu köy halkına satmışlardır. Bu durum da asimilasyon ve yabancılaşmayı beraberinde getirmiştir. Nüfusun hemen tamamı okur-yazardır. Köy ilkokulu 1936 yılında açılmıştır. Köyün esas geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır. Tarım ürünü olarak çoğunlukla buğday, arpa, nohut ve mercimek yetiştirilir. Bununla birlikte küçükbaş hayvancılık da yapılmaktadır. Köye ulaşım araçları ferdi otomobil ve traktörlerdir.